Drie lange uren in Port Angeles

De dag begon zoals alle andere dagen heerlijk. Vandaag misschien nog wel lekkerder. De ferry vertrekt pas om twee uur, dus we hebben nog tijd genoeg om even lekker te zwemmen in het 38 graden warme hotel zwembad. Het water komt uit ondergrondse warmwater bronnen, geen chloor dus en heerlijk warm. Na het zwemmen nemen de scenic drive door Victoria en we komen ruim op tijd aan bij de ferry terminal, midden in het centrum van Victoria. We steken de grens over naar de US, dus we hebben het verplichte gesprek met de douane beamte, maar dat lijkt meer op een theekransje dan een ondervraging. Dan kunnen we de boot op rijden. De afvaart is mooi, dwars door het oud engelse Victoria, de hoofdstad van de Canadese staat British Columbia. Op zee zien we de pluimen van een paar walvissen die met de boot opzwemmen richting de US. Vlak voor we aanmeren snel nog even naar het toilet en 90 minuten later rijden we de US in, een fluitje van een cent allemaal. Maar dan, na ongeveer 20 minuten rijden, ik zit ondertussen lekker naar een muziekje te luisteren, zegt Toby, waar is die bruine tas met de ipads en de laptop eigenlijk……..een paar seconden stilte in de auto die wel een uur lijken te duren. In alle vier onze hoofden wordt hetzelfde gedacht. Oh jee, waar is die tas, dat kan toch niet, daar letten we zo goed op. We geloven het allemaal niet. Dat kan niet zeg ik nog, die ligt gewoon achterin dan…..toch? Toch niet dus. Dan slaat de werkelijkheid toe, we hebben de tas niet. Die ligt nog……op de boot, vlak bij het toilet waar we hem even hebben neergezet. Snelle actie is nu geboden, we bellen naar het kantoor in Victoria, het enige nummer dat we hebben, die geven ons het nummer in Port Angeles. Daar worden we heel goed geholpen, ze gaat contact opnemen met iemand op de boot, maar er is nog niets gevonden. We moeten over vijf minuten terugbellen. Ondertussen ben ik omgedraaid terug naar Port Angeles. We zitten in zak en as. We weten het zeker, die tas, maar belangrijker de inhoud, zien we nooit meer terug. Er is inmiddels drie kwartier voorbij sinds we van de boot afkwamen. We bellen terug, en krijgen weer hoop. De tas is gevonden en staat bij de chief purser. Cool we zijn er zo, hoor ik Nathalie zeggen. “Oh sorry, but the boat is already back on it’s way to Victoria, you can pick your bag up when the boat is back at nine”. Onze tas is op weg terug naar Canada. Er zit niks anders op dan 3 lange uren wachten in de saaie haven van Port Angeles. We eten wat, maar dat smaakt ons niet. Gelukkig in de verte zien we de boot. Als de boot inmiddels is aangemeerd, staan we alle vier vol spanning naar de boot te kijken, de auto’s rollen er alweer gestaag vanaf. Kijk, daar is ie, roept Amy. De chief purser, keurig in een zwart pak met witte kapteinspet, komt in eigen persoon onze tas brengen. Wat een held. We bedanken hem duizend keer. Als we twintig minuten later weer op dezelfde plek rijden dan zie ik Toby met een glimlach een spelletje spelen op zijn Ipad. Helaas hebben we een vertraging opgelopen van bijna 4 uur. Onze verwachtte aankomsttijd in La Push is nu 23:00. We bellen dat we later aankomen, en horen dat de receptie maar tot 21:00 uur open is en dat we vanuit Forks, ongeveer tien kilometer voor La Push moeten bellen, want er is geen bereik voor de telefoon. Als we om 22:30 in Forks aankomen, dan hebben we allebei nog 1 bolletje, en het lukt ons na een keer of vier om te bellen. De tomtom weet niet precies waar het hotel is, maar de navigatie in de auto zegt dat ie het weet. Na een minuut rijde is het laatste bolletje weg, geen bereik, zegt onze telefoon. Turn right, zegt de auto. Dat doen we dan maar. Het weggetje word steeds smaller en donkerder. Het mos dat aan de bomen hangt maakt het een beetje spookachtig. Ze nemen hier de twilight saga op, een serie over vampiers en weerwolven. De omgeving maakt heel duidelijk waarom. Dan uit het niets doemt ie op. Een puma midden op het weggetje. Hij kijkt even in de koplampen en weg is ie weer. “At the end of the road you have reached your destination”. En dan ineens staat bambi voor de auto. Hij lijkt net geboren zo wiebelt het gevlekte hertje op zijn pootjes. Als hij wegrent zie ik het bord. Dead end. Geen licht, we staan op een verlaten parkeerterein. Geen hotel, fout dus. Het enige wat we zien is een ranger jeep. Ik besluit uit te stappen op zoek naar de parkranger. De man ziet er indrukwekkend uit. Op zijn hoofd een cowboyhoed, op zijn heupen twee enorme pistolen. Met zo’n man maak je geen grappen. Hij blijkt heel aardig, en zegt, “ow sir you made a wrong turn at the vampire lounge, head 10 miles back take a right turn, don’t stop for the wear wulves with the full moon and all, just kidding, and you will be fine”. Hij had gelijk, in La Push wachtte twee dikke indianen op ons met de sleutel van onze kamer. Ze vroegen niet eens waarom we een uur te laat waren. Het zal wel vaker voorkomen, hier in the middle of nowhere.

[AFG_gallery id=’5′]