Geluk in Moab

Soms moet je een beetje geluk hebben, en soms heb je een hele vakantie geluk. Dat is deze vakantie. We slapen in de Inca Inn, een knus motelletje in Moab, waar je nog kunt genieten van een airco met 1 stand zijnde freezing, die de rug van de vrijwilliger die ervoor ligt tot een klomp ijs maakt. Ik was natuurlijk die vrijwilliger, heerlijk! Het geluk begon al ‘s ochtends. Bij het inbegrepen ontbijt kon je een gekookt eitje krijgen. Ik pakte niets vermoedend een eitje, heerlijk, ik had wel zin in een eitje. Opeens hoorde ik achter me een duits echtpaar een beetje ruzien. Er hat das letzte eichjen, und jetzt habe ich kein ei mehr. Wat een geluk, ik had het laatste eichjen ergriffen. Toen reden we naar Arches, daar scheen de zon en was het maar 19 graden. Dat kwam omdat het gisteren, toen wij er nog niet waren, keihard had geregend, en daardoor is het vandaag  10 graden koeler als normaal, wat een geluk. Na het zwemmen in de middag, rijden we naar de zonsondergang in Canyonlands. Ik denk, met mijn arrogantie, precies te weten waar het ligt, rijdt zonder op de kaart te kijken gewoon weg. Na een minuut of twintig slaat de tweifel toe en vraag ik Nathalie om even op haar iphone te bevestigen dat ik het goed had. Helaas geen bereik, dan ineens 1 bolletje bereik, en wat blijkt, we kachelen de verkeerde kant uit. Wat een geluk dat we toch bereik hadden. Ik wist het zo zeker, we hadden zeker nog een half uur doorgereden. Nu waren we precies op tijd voor de zonsondergang. S’avonds laat in het hotelbed voelde ik mijn koude ruggetje alweer. Ik keek naar rechts en zag Nathalie en de kinderen al heerlijk slapen. Wat een geluk in Moab.

[AFG_gallery id=’9’]